Głównie w maju jada się pokrzywę, i to zupełnie młodą.

Kiedy Ola powiedziała, że musimy zrobić coś z pokrzywy bo teraz jest na to pora, zwłaszcza, że pełnia wiosny przyszła trochę wcześniej i pokrzywa sama się o to prosi. Potraktowałam ten temat trochę sceptycznie. Bo w moim domu żegawki zbierało się na wiosnę tylko jako karma dla drobiu domowego, ale w kuchni nigdy nie gościła. Więc posiłkowanie się przepisami domowymi nie wchodziło w grę. Z pomocą przyszła Pani Lucyna Ćwierczakiewiczowa i jej „365 obiadów”. Zupa przygotowana z tego przepisu bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła i na pewno jeszcze nie raz ją przygotuje. Zwłaszcza że potrzebne do niej produkty rosną tuż za płotem.zupapokrzywowa1

Pokrzywa zwyczajna (jak również inne gatunki pokrzyw) była rośliną jadalną w wielu regionach. Jadana była w całej Polsce, przy czym doniesienia dotyczące pokrzywy żegawki są rzadsze, choć może to wynikać z ich nierozróżniania. W okresie XVIII–XX wieku roślina ta została zapomniana i traktowana tylko jako pokarm dla ubogich. Wracała do łask jednak w czasach kryzysu (np. podczas wojen światowych). W końcu XX wieku wraz z rozwojem wiedzy o jej właściwościach leczniczych, kosmetycznych, żywieniowych oraz wraz z rosnącym zapotrzebowaniem na naturalne produkty – pokrzywa zyskała ponownie na znaczeniu i popularności. Obecnie liście pokrzywy bywają traktowane jako tzw. zdrowa żywność. Jest to roślina wszechstronna, przy czym wśród roślin użytkowych należy do najbardziej niedocenianych. O jej właściwościach leczniczych pisali już w starożytności m.in. Hipokrates, Skryboniusz Largus, Pedanios Dioskurydes i Pliniusz Starszy. W średniowieczu chwalili jej właściwości Hildegarda z Bingen oraz Paracelsus. Hieronim Bock w XVI wieku wskazywał ją jako jedną z najważniejszych roślin użytkowych o wielostronnych zastosowaniach.
Młode pokrzywy stanowią cenny składnik pokarmowy ze względu na dużą zawartość i zróżnicowanie soli mineralnych, witamin i białek. Szczególnie cenione były na przednówku stanowiąc jeden z ważniejszych składników pożywienia głodowego. Spożywano je jako warzywo, sporządzano z nich zupy lub okrasę do ziemniaków. Lokalnie z pokrzyw sporządzano postne potrawy w czasie Wielkiego Tygodnia. Pokrzywy mogą być spożywane analogicznie jak szpinak warzywny. W celach spożywczych zbiera się młode rośliny o wysokości 15–20 cm w okresie od przedwiośnia do maja (później ew. tylko młode liście z wierzchołków pędów), które spożywa się po obróbce cieplnej (przynajmniej sparzeniu) lub wysuszeniu. Suszone liście używane są do sporządzania zimą rozgrzewających naparów.zupapokrzywowa3

Składniki:

  • 2 szklanki młodych liści pokrzywy
  • 2 szklanki wody
  • sól do smaku
  • 2 łyżki masła
  • ząbek czosnku
  • 2 łyżki mąki
  • 2 szklanki rosołu
  • śmietana 36%
  • grzanki z chleba

Wykonanie:

Listki pokrzywy umyłam i ugotowałam w gorącej osolonej wodzie 5 minut ( aby dodać trochę świeżości zupie, od siebie dodałam 6 listków mięty). Odcedziłam i przelałam zimną wodą. Następnie pokrzywkę udusiłam na maśle z z rozgniecionym czosnkiem następne 5 minut. Dodałam mąkę, przemieszałam i zalałam rosołem. W oryginalnym przepisie Pani Lucyna podaje dalej aby przetrzeć to wszystko przez sito, ja zmiksowałam blenderem. Chwilę jeszcze pogotowałam zupę. Przelałam do miseczek, do każdej dodałam łyżkę śmietany i kilka grzanek.*

*Grzanki: Chleb pokroiłam w kostkę i zrumieniłam na suchej patelni.zupapokrzywowa2

Agata